Նորից տխուր եմ

Ես ինձ չեմ հասկանում։ Ես ամեն օր զարթնում եմ, գնում դուս, հետ գալիս, քնում։ Ես շատ եմ լսել, որ երջանկությունը փոքր բաներում է, բայց ես դեռ երջանիկ չեմ եղել այդ իսկ պատճառով չեմ կարող ասել, որ դա ճիշտ է, համենայն դեպս ոչ ինձ համար։ Ես արդեն մի քանի տարի է փորձում եմ կյանքի իմաստը գտնեմ, ինչու ես պետք է ապրեմ, ինչու, ես ինձ չեմ հասկանում։ Շատ հնարավոր է, որ այս ամենը տեղի է ունեմ հորմոնների պատճառով, բայց այդ դեպքում ինչու չեմ ուզում սիրահարվել։ Ես ուղղակիորեն չեմ ուզում կյանքս կապեմ ուրիշ մարդու հետ, ուղղակի անհրաժեշտություն չեմ գտնում։ Բայց հնարավոր է, որ վախենում եմ, վախենում եմ վնասել իմ սիրած մարդուն, վախենում եմ, որ արժանի չեմ, չգիտեմ ախր ես ինձ չեմ հասկանում։ Ես կամաց-կամաց կորցնում եմ իմ հետաքրքրությունները տարբեր բաներում։ Օրինակ միշտ համակարգչային խաղերը ինձ ինչ-որ մի տեսակի հաճույք էին պատվիրում, բայց ոչ հիմա, հիմա ես հանգստություն եմ գտնում մենակ գրելու մեջ, այն ինձ ինչ-որ մի չափով հանգստացնում է։ Չգիտեմ, չեմ հասկանում, չունեմ իմաստ, բայց դեռ հույս կա, համենայն դեպս ես ուզում եմ դրան հավատալ։ Ես դեռ փոքր եմ ոչինչ չեմ հասկանում, հնարավոր է, որ ապագայում դեռ երջանիկ կլինեմ, կունենամ իմաստ, հնարավոր է, որ նույնիսկ սեր, ով գիտի։ Ես երջանիկ չեմ, բայց ուրախ եմ, ուրախ եմ,  որ ապրում եմ ու ամեն ինչ կանեմ, որ գտնեմ իմ կյանքի իմաստը։