Skip to main content

Յուրահատկություն

Ես սկսել եմ նկատել մի հետաքրքիր երևույթ, ֆիլմերում, երաժշտություններում կամ ուղղակի համացանցում սկսել են մղել այն միտքը, որ բոլորը յուրահատուկ են, որի հետ ես չեմ կարող համաձայն լինել։ Մարդիկ չեն ծնվում յուրահատուկ, գործողություններն են դարձնում նրանց այդպիսին։ Ես հավատում եմ, որ մենք ծնվում ենք որպես ոչինչ և ձևավորվում ենք մեր գործողություններից դուրս ելնելով։ Յուրահատկությունը այնպիսի բան չէ որը տրվում է բոլորին, եթե բոլոր մարդկանց պիտակել որպես յուրահատուկ դա ուղղակի կոչնչացնի նրա իմաստը, եթե բոլորը յուրահատուկ են ուրեմն ոչ մեկ յուրահատուկ չէ։ Իմ կարծիքով յուրահատուկ պիտականիշը այնպիսի բան չէ, որը կարելի է վաստակել ուղղակի գոյություն ունենալով, նրա համար պետք է ջանք թափել, պետք է աշխատել, կատարելագործվել, ձգտել դեպի բարձրունքների որոնց հաղթահարումը մինչև քեզ դեռ երազ է եղել։ Մարդկանց հիմնական գեղեցկությունը այն է, որ նրանք կատարելագործվում են, ներշնչել որ մենք յուրահատուկ ենք բացի նրանից, որ դա չի օգնում մարդկանց որոնք ունեն լավ ապագա, այլ բարձրացնում է մարդկանց արդեն բարձր ինքնագնահատականը, եկենք ռեալիստ լինենք ոչ մեկ չի կարդա համացանցում որ նա յուրահատուկ է և Կհորինի ժամանակի մեքենան, ես հասկանում եմ որ մարդիկ որոնք հասցնում են այսպիսի մտքեր ունեն լավ մտահաղացումներ, բայց նրանց գործողությունները ուղղակիորեն անիմաստ են։ Մեզ մեր գործողություններն են մարդ դարձնում այլ ոչ թե գոյությունը։

Comments

Popular posts from this blog

Ժամանակակից երաժշտություն

Երաժշտությունը ինքն իրենով այլևս չի պարունակում զգացմունքներ, այն ուղղակի գեղեցիկ արտաքինով դատարկություն է: Այն լսելիս ոչինչ չես զգում, որոհետև ոչ երգը գրելուց, ոչ այն երգելուց ոչ մի զգացմունք նրա մեջ չի ներդրվել: Այն չունի իմաստ որպես տեքստ, չունի իմաստ որպես զգացմունքներ արտահատելու միջոց, այն ուղղակի դատարկություն է: Սիրո վերաբերյալ երաժշտությունները շատ գեղեցիկ էին, իմաստալից էին, կարծես կոմպոզիտորը իր հոգին էր ներդրում տողերի մեջ, նրանք գեղեցիկ էին, հաճելի և հանգստանալու շատ լավ միջոց: Բայց հիմա ամեն ինչ փոխվել է: Ես համեմատաբար փոքր եմ և երբ ասում եմ , որ հինը ավելի լավն էր, այն տգետ է հնչում, բայց ցավոք սրտի ամեն ինչ շատ ավելի վատ է, քան կարելի է պատկերացնել: Ես չեմ ուզում կոնկրետ անուներ տալ, բայց շնորհիվ կորպորոտիվ գնված փոփ աստղների` ամեն ինչ փոխվել է: Ժամանակակից սիրո վերաբերող երաժշտությունը ավելի շատ ուղղված է անչափահաս ցածր ինքնագնահատական ունեցող աղջիկներին: Հիմա երգելու համար շատ տաղանդ պետք չէ, պետք է ուղղակի օբյեկտիվորեն գեղեցիկ լինել: Երգի տեքստը գրում են մարկետոլոգ

Եսասերություն

Մենք բոլորս եսասեր ենք, ես եմ եսասեր դու ես եսասեր և այս երևույթը բացատրվում է տարրական ձևով։ Եսասեր լինելը վատ չէ, ես նույնիսկ կասեի, որ լավ է բայց եսասերությունը տարբեր մարդիկ ընկալում են որպես դրախտ և դժոխք։ Ինպես ես նշեցի բացատրել եսասիրությունը շատ հեշտ է, մենք չենք հայտնվել օդից, մեր բոլոր գործողությունները կարելի է բացատրել եվալուցիայով` Ինչը օգնել է փոխանցել հնարավորինս շատ գիտելիք երեխային  մնացել է մնացածը ջնջվել է։ Եթե ընդունել, որ սյուն գրածը ճիշտ է դա կնշանակի որ ուրիշներին օգնելը եսասիրության տեսակ է։ Ես ինքս ուրիշներին օգնելու մեջ տեսնում եմ օգուտ և օգնելով ուրիշներին օգնում եմ ինձ։ Սա կարող է հնչել ինչ-որ մի տեղ սխալ, բայց իմ բարոյական հիմունքներից մեկը այն է որ ամեն ինչ պետք է ինձ օգուտ բերի։ Ես տեսնում եմ այս աշխարհը, որպես առևտուր, մարդկանց հարաբերությունները, սերը, ընկերները, օգնությունը սրանք այնպիսի բաներ են որոնց մասին խոսելուց մենք հասկանում  ենք ինչ-որ մի աստիճանի զոհաբերություն որը շատ սխալ է մենք ունենք օգուտ այստեղ ամեն ինչի մեջ։ Այն ֆակտը որ մենք ուզում ենք

Կյանքի իմաստը

Արդյո՞ք ճիշտ եմ ես ապրում: Ամեն օր արթնանում եմ, սովորում, քնում, որպեսզի մեծանամ և 40 տարի ամեն օր կատարեմ նույն գործը: Արդյո՞ք ես ինչ-որ մի բան բաց եմ թողնում: Արդյո՞ք կյանքը ունի իմաստ, որը որ ես դեռ չեմ տեսնում: Արդյո՞ք պետք է ապրել բոլորի նման անգույն, անտարբեր: Այնքան շատ հարցեր, որոնց պատասխանը դեռ չգիտեմ, բայց հարցն այն է' արդյո՞ք կիմանամ: Արդյո՞ք իմ կյանքը իմաստ ձեռք կբերի, երբ մեծանամ: Արդյո՞ք ինչ-որ անում եմ անիմաս չեմ անում: Ով կտա ինձ այս հարցերի պատասխանները, ով կուղղորդի ինձ դեպի նրանց, Արդյո՞ք ուրիշը պետք է դառնա իմ կյանքի իմաստը: Արդյո՞ք պետք է ընտանիք կազմեմ և ապրեմ նրանց համար։ Ինչքա՞ն երկար եմ ես ինձ այս հարցերով տանջելու, մի տարի, 10 տարի, մինչև կյանքիս վերջ։ Կուզենայի իմանալ նրանց պատասխանները, բայց ափսոս դեռ չգիտեմ։ Ես դեռ երկար կյանք ունեմ ապրելու և վստահ եմ, որ կգտնեմ ինձ պետքական բոլոր պատասխանները։ Գրիգոր Հովհաննիսյան